درمان فشرده ی قندخون و خطر بروز عوارض جدی

6 ژوئن 2016- با طرز تفکر رایج" هر چه بیشتر، بهتر" و آگهی های بازرگانی در مورد تشویق به چک کردن مکررهموگلوبینA1Cو تبلیغات برای داروهای جدید دیابت، جای تعجب نیست که این میزان آزمایش هموگلوبینA1Cدر سال انجام می شود. با این حال تمرکز به میزان کاهش هموگلوبین A1Cمی تواند به بروز آسیبهای جدی در بیماران منجر شود.

بر اساس گزارش محققان از آنجائیکه برای حفظ مقدارهموگلوبین A1Cدر محدوده ی هدف نیاز به مصرف داروهای بیشتری وجود دارد، انجام این کار بخصوص برای افراد مسنی که به سایر بیماریها  نیز مبتلا می باشند، بسیار خطرناک است. نتایج این تحقیق جدید درمجله ی JAMA Internal Medicineمنتشر گردید.

 دکتر McCoyپزشک مراقبت های اولیه و متخصص غدد در کلینیک مایو و نویسنده ی این مطالعه می گوید: در ابتدا ما از انجام بیش از حد آزمایشات هموگلوبین A1Cدر میان بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 که درحال حاضر کنترل خوبی بر بیماری خود داشتند(درهمه ی سنین) متعجب شدیم، اما پس از آن متوجه شدیم که نه تنها تعداد این آزمایشات افزایش یافته است بلکه این بیماران تحت درمان با چندین دارو  هستند و به همین دلیل مقدار هموگلوبین A1Cآنها بسیار پایین تر از آنچه ما انتظار داشتیم، می باشد.

دکتر مک کوی می گوید: دراین تحقیق مشخص گردید درمان فشرده برای بیماران مسن و بویژه بیمارانی که به بیماریهای مزمن جدی مبتلا هستند موجب افزایش دو برابری خطرهیپوگلایسمی شدید( نیاز به امداد  پزشکی نظیر بستری  شدن در بیمارستان) می شود. هیپوگلایسمی یک عارضه ی جدی درمان دیابت است و منجر به کاهش کیفیت زندگی شده و می تواند با حوادث  قلبی عروقی، دمانس و مرگ همراه باشد.

اکثر متخصصان بر هدف 6.3تا 7درصد برای هموگلوبین A1Cتاکید دارند، این هدف بر اساس سن بیمار و سایر شرایط پزشکی و خطر هیپوگلایسمی  بر اثر درمان تعیین می شود.

 او می افزاید: درمان فشرده ی بیمارانی با مقدار بسیار پایین هموگلوبین A1C  به احتمال زیاد سبب بهبود سلامت آنها نمی شود و بخصوص در کوتاه مدت می تواند به مضرات جدی نظیرهیپوگلایسمی منجر شود.

در این مطالعه درمان فشرده، بنا به تعریف به درمانی گفته می شود که از داروهای کاهنده ی قند خون بیشتری با توجه به سطح هموگلوبین A1Cنسبت به آنچه در دستورالعملهای بالینی در نظر گرفته شده است، استفاده شود.

برای بیمارانی با هموگلوبین A1Cکمتر از5.6 درصد (دیابت بنا به تعریف به هموگلوبین A1C6.5  درصد یا بالاتر اطلاق می شود) استفاده از داروهای کاهنده ی قند خون درمان فشرده  محسوب می شود.

برای بیمارانی با هموگلوبین A1Cدر محدوده ی پیش دیابت یعنی 5.7تا 6.4  درصد، درمان با دو یا چند دارو به طورهمزمان در زمان انجام آزمایش یا درمان با داروهای اضافه تر بعد از انجام آزمایش، به عنوان درمان فشرده  اطلاق می گردد، زیرا در دستورالعمل های فعلی بیمارانی با هموگلوبین A1Cکمتر از 6.5درصد به عنوان افرادی با کنترل بهینه شناخته می شوند.

 برای بیمارانی با هموگلوبین A1C6.5تا 6.9درصد، تنها معیار برای درمان فشرده،  تشدید درمان با دو یا چند دارو یا درمان با انسولین است.

محققان به بررسی پرونده های پزشکی، اطلاعات دارویی و آزمایشگاهی 31542فرد مبتلا به دیابت نوع 2 با کنترل خوب و پایدار که در فاصله ی سالهای 2001تا 2013  در مرکز داده های  OptumLabsثبت شده بود، پرداختند.

هیچ یک از این بیماران تحت درمان با انسولین نبودند و قبل از این به هیپوگلایسمی شدید مبتلا نشده بودند (هر دو عامل خطری برای وقایع هیپوگلایسمی در آینده). هیچیک از بیماران دارای  نشانه های آشکاری  برای کنترل شدید قند خون نظیر حاملگی نبودند.

دکتر مک کوی می گوید: هدف ما بویژه ارزیابی درجه ای از درمان  فشرده بود که موجب هیپوگلایسمی می شود (نه سایر عوامل خطری که موجب بروز هیپوگلایسمی می شوند نظیر درمان با  انسولین یا دوره های هیپوگلایسمی قبلی)، ما همچنین می خواستیم بدانیم آیا بیماران جوان و سالم قادر به تحمل بهتر درمان  سختگیرانه نسبت به بیماران مسن یا افرادی با مشکلات پزشکی پیچیده هستند؟ بهمین دلیل ما تأثیر درمانهای سختگیرانه و فشرده را بروی  این دو گروه از افراد  ارزیابی کردیم.

بیماران بر اساس داشتن شرایط پیچیده ی بالینی ازهم تفکیک شدند، بنا به تعریف انجمن طب سالمندان آمریکا، وضعیت پیچیده ی بالینی عبارتست از : 75 سال یا مسن تر، ابتلا به بیماری کلیوی مرحله ی  انتهایی یا زوال عقل یا داشتن سه یا چند بیماری مزمن جدی. این کار، شناسایی بیمارانی را که ممکن است از درمان فشرده فواید دراز مدت قابل توجهی را کسب نکنند و به عوارض جانبی ناشی از درمان از جمله هیپوگلایسمی مبتلا شوند، امکان  پذیر نمود.

 از 31542 بیمار دراین تحقیق، 18.7درصد از افرادی که دارای وضعیت پیچیده ی بالینی بودند و  26.5درصد از افرادی که به مشکلات پیچیده ی بالینی مبتلا نبودند، تحت درمان فشرده قرار گرفتند. نرخ ابتلا به هیپوگلایسمی شدید در بیمارانی که دارای مشکلات پیچیده ی بالینی بودند، نسبت به بیماران فاقد  این مشکلات تقریباً دو برابر بیشتر بود و درمان فشرده موجب افزایش خطر هیپوگلایسمی به میزان 77 درصد اضافه تر درطی دو سال گردید(از 1.74درصد به  3.04درصد ).

 به گفته ی دکتر مک کوی این نتیجه به معنای بروز هیپوگلایسمی شدید در 3 نفر از هر 100 نفر بیمار مسن یا مبتلا به شرایط بالینی پیچیده براثردرمان فشرده است، در طول این دو سال این افراد که پیش از این هرگز به هیپوگلایسمی مبتلا نشده وهموگلوبین A1Cآنها درمحدوده ی هدف بود و از انسولین استفاده  نمی کردند درمواقعی دوره ای از هیپوگلایسمی شدید را تجربه کردند.

 او افزود: این یافته ها به چندین دلیل نگران کننده می باشند. نتیجه ی درمان بیش از حد منتج به ایجاد بار بیشتری بر بیماران، افزایش عوارض جانبی داروها و هیپوگلایسمی شدید می شود که می تواند به جراحت  های جدی یا حتی مرگ منجر شود. علاوه بر این، هزینه ی بیشتری را به بیماران و سیستم مراقبت های  بهداشتی وارد می کند. غالباً درمان فشرده نه تنها در دراز مدت بلکه حتی در کوتاه مدت با فواید کمی همراه است و گاهی بی فایده است. به عنوان پزشک ما باید بدانیم چه آزمایشات و داروهایی برای بیماران ضروری هستند و کدامیک ممکن است بیش از داشتن سود، مضر باشند. ما باید نیاز بیماران خود را به درمان شناسایی کرده و اهداف درمانی آنها را بدقت بررسی کنیم ، گاهی درمان کمتر برای بیماران مفیدتر است، من امیدواریم یافته های ما در شیوه های درمانی پزشکان برای همه ی  بیماران بکار گرفته  شود.

منبع:www.sciencedaily.com/releases/2016/06/160606115525.htm